ای فروغت صبح اعصار و دهور چشم تو بیننده ما فی الصدور
پرده ناموس فکرم چاک کن این خیابان را ز خارم پاک کن
زیستم تا زیستم اندر فراق وانما آن سوی این نیلی رواق
بسته درها را به رویم باز کن خاک را با قدسیان همراز کن
آتشی در سینه من برفروز عود را بگذار و هیزم را بسوز
یا گشا این پرده اسرار را یا بگیر این جان بی دیدار را
منزلی بخش این دل آواره را بازده با ماه این مه پاره را
آنیم من، جاودانی کن مرا از زمینی آسمانی کن مرا

                                                                                    نیایش هایی از اقبال لاهوری